BlogPersoonlijkUitgelicht

De overgang… zit jij er al in? Ik wel!

By februari 20, 2020 No Comments

Voor de zoveelste nacht op rij word ik badend in het zweet wakker.. klam zweet zit overal, geen plekje wordt gespaard.. maar vooral m’n bovenlichaam moet het ontgelden. Pfff.. ik stap uit bed, ga naar de wc en wissel snel van shirt. Even het onderlaken en dekbedhoes voelen, maar het kan er nog mee door, (manlief heeft geluk ;-)) Morgenochtend maar weer schone lakens erop, en klaar! Ik wacht tot de ergste warmte weg is, en duik weer onder de lakens. Ik probeer krampachtig weer in slaap te vallen totdat… de volgende aanval zich aandient.. zucht.

Misschien zal het je niets verbazen dat ik de laatste tijd niet bepaald een ochtendmens ben 😉

Ja, ik vrees dat ik er toch echt aan moet geloven.. ik word dit jaar 48 jaar en ga in ras tempo richting de OVERGANG! Met alle bekende en minder bekende kwaaltjes die daar blijkbaar bijhoren. En dan het liefst deze periode doorkomen op een beetje leuke en natuurlijke wijze, zonder al te veel drama, extra hormonen of medicijnen. Of is dat te optimistisch gedacht?
Hormonen! Na de puberteit en zwangerschappen kom je eindelijk in rustig vaarwater terecht. Je herkent je lijf, je cyclus en alle randverschijnselen. En vervolgens wordt alles wat hormonaal enigszins voorspelbaar was weer op z’n kop gezet. En deze, hopelijk laatste, hormonale chaos blijkt ook nog in een taboe-sfeertje te zitten. Superjammer, want ik honger naar herkenning.
Laatst tijdens een supergezellig etentje met vrouwelijke leeftijdgenoten (oké, incl. onze mannen, misschien niet het beste moment ;-)) dropte ik, in mijn zoektocht naar herkenning, blijkbaar een bommetje..
“Ik weet het niet zeker, maar volgens mij zit in de overgang. En dan niet in de pre-fase maar ik ben keihard aan het rennen richting de HOOFD-fase. Hoe zit dat bij jullie?”
– OORVERDOVENDE STILTE-
Hahaha, een beetje ongemakkelijk maar vooral jammer. Vrouwen die ik al 15 jaar lang ken, en waarvan ik de jongste ben, die met hun hormonen in mijn ogen al echte ervaringsdeskundigen moeten zijn maar die zich blijkbaar ronduit ongemakkelijk voelen over dit onderwerp.
Na dit etentje, en onlangs een openhartig gesprek met éen van onze leden plus een eerdere tip voor een blogje over overgangsklachten moest het er maar eens van komen. Een overgangsblogje. En waar kan dat beter gedeeld worden dan hier, in onze eigen Luv2Move-omgeving.
Mijn achteraf allereerste symptomen waren hartkloppingen. Ik was 41 jaar, en na een drukke verhuizing naar een tijdelijke woning werd ik opeens ’s nachts wakker boordevol onrust en met een razend bonkend hart. Há, dat is natuurlijk stress! Dacht ik. Deze hartkloppingen waren gelukkig na 2-3 nachten weer verdwenen en vergeten. Tot de maand erop. En de maand daar weer op. En het viel me op dat ik ’s nachts, tijdens die hartkloppingen, last kreeg van zweetaanvallen vooral tussen mijn decolleté. Best apart voor iemand die tot die tijd amper zweette. Ook mijn maandelijkse cyclus veranderde vanaf die tijd langzaamaan.. van 1 x per 6 weken naar tot op heden 1x per 3 weken.
Als toen iemand had gezegd dat dit de pre-verschijnselen waren van de OVERGANG was ik oprecht zwaar beledigd geweest. Hallo, ik ben nog maar nét geen dertiger meer. 40 is toch maar een getal? Het leven begint toch pas bij 40? Toch? Please..?
Langzaamaan kwamen er symptomen bij: verandering van bloedverlies, meer hartkloppingen, bijna elke nacht zwetend wakker worden (mijn rug, bovenbenen en hoofd doen tegenwoordig ook mee) migraine, pijnlijke borsten, vaker pijnlijke spieren en een langzamer herstel van blessures.
Stemmingswisselingen vind ik zelf best een dingetje om toe te moeten geven, maar die hoort er helaas echt bij. Die dagen waarbij alles ineens binnenkomt zonder filter. En er helaas ook uitgaat zonder filter. Jemig, wanneer ik terugkijk heb ik er soms een enorme puinhoop van gemaakt in die cyclusdagen. Ruzie om niks, super-gekwetst voelen om niks, blindelings van je af slaan om niks. Ik herken het steeds meer bij mezelf maar zie het inmiddels (gelukkig ;-)) ook terug bij anderen.
En dat is weer het mooie van deze leeftijd. Ik ken mezelf steeds beter, ik weet beter wat mijn zwakke en sterke kanten zijn en die mij maken tot de persoon die ik nu ben. Dingen die alleen maar energie kosten worden geskipt, om vervolgens juist die bezigheden of personen die mij energie geven meer op te gaan zoeken. Prioriteiten stellen wordt makkelijker, en ik doe minder “omdat het van me verwacht wordt”. Is Countrymuziek duf? Ik ga dit jaar echt weer naar Tuckerville! Is spanje dit jaar The-Place-To-Be? Ik word nog steeds enorm happy van Italië. Wijn drinken omdat het erbij hoort? Ik stap zielsgelukkig en nuchter na elk feestje in mijn warme droge auto. En is Boot Camp het helemaal? Doe mij maar Zumba, en dan het  liefst van onze Renan 😉
En die hormonenstorm? Ik kijk er zeker niet naar uit, helemaal niet naar de Grande Finale (bij hormonen hoort altijd een Grande Finale ben ik inmiddels achter) maar het hoort er blijkbaar allemaal bij. En laten we het soms gewoon benoemen. Van die herkenning en de wetenschap dat ik niet de enige ben die ermee worstelt daar krijg ik dan weer energie van. En wij kennen allemaal die leuke plek waar we die energie prima kunnen omzetten in de broodnodige beweging, Bij Luv2Move natuurlijk! Schijnt ook goed te helpen om de overgang een beetje leuk door te komen.
We keep on moving!
X
Mir
PS; Hierbij nog een heerlijke, eerlijke en vooral herkenbare vlog over de minder bekende overgangsverschijnselen:
Meedoen met een proefweekje bij ons om plezier te beleven aan je lijf i.p.v. klachten? Klik hier!

Leave a Reply

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.